
GMLC012
რჩეული სიმღერები 1987–1992
2×LP, 45 RPM, Compilation, Stereo · 1987–1992 / 2026
ტრეკლისტი · აუდიო სნიპეტები
დააჭირეთ მოსასმენადSide A
Side B
Side C
Side D
თბილისი, 1987 წელი. საბჭოთა კავშირი იბზარება — ჯერ არ დაშლილა, თუმცა ბზარები უკვე აშკარად ეტყობა. საქართველოს სსრ-ში მოქმედებს კულტურული აპარატი, რომელიც წყვეტს, რა მუსიკამ უნდა იარსებოს, რომელი პოეზიის გაჟღერებაა ნებადართული და ვის ხმას აქვს უფლება, ისმოდეს. კომპოზიტორთა კავშირი აკონტროლებს სტუდიებს, სახელმწიფო — სცენებს. მისაღებ ჟღერადობად ითვლება სათუთად შემონახული ხალხური მემკვიდრეობა, აკურატულად შესრულებული კლასიკური მუსიკა და უსაფრთხო, შინაარსისგან დაცლილი ესტრადა. ყველაფერი, რაც რეალურ ბრაზს, პროტესტსა და სიბნელეს შეიცავს, კულტურა კი არა, პრობლემაა. „რეცეპტი“ პირველივე ნოტიდან პრობლემას წარმოადგენდა.
ლადო ბურდული იმპერიისდროინდელი ქართული მუსიკალური სივრცის სრულიად გამორჩეული ფიგურაა. ფალიაშვილის სახელობის ცენტრალური სამუსიკო სკოლა, სარაჯიშვილის სახელობის სახელმწიფო კონსერვატორია, თბილისის ოპერისა და ბალეტის თეატრის კონტრაბასისტი — იგი როკ-მუსიკაში კლასიკური ტრადიციის უცოდინრობის გამო კი არ მოვიდა, არამედ იმის ცნობიერი უარყოფით, რასაც ეს ტრადიცია ემსახურებოდა. მან წესები სრულყოფილად შეისწავლა და შემდეგ გადაწყვიტა, რომ ისინი საკმარისი არ იყო. კულტურულ გარემოში, სადაც მორჩილება ჯილდოვდებოდა, ხოლო გადახრა ისჯებოდა, უხეში, აგრესიული, ქართულენოვანი პანკის საშინაო სტუდიაში ჩაწერა წინააღმდეგობის აქტი იყო.
ეს ჟღერადობა დარკ-პანკისა (Dark Punk) და ქოლდ-ვეივის (Cold Wave) გადაკვეთაზე დგას, თუმცა მას კონკრეტულად ქართულ, თბილისურ ხასიათს სძენს ვოკალი და ტექსტები: ეს არის პოლიტიკური სიმღერები, რომლებიც არასდროს ჟღერს, როგორც პოლიტიკური სიმღერები — ისინი ჟღერს, როგორც ადამიანები. ის, რაც „რეცეპტმა“ 1980-იან წლებში შექმნა, სრულიად ახალი, კომპრომისებისგან თავისუფალი ორიენტირი გახდა ქართული მუსიკისთვის — ჩაწერილი საშინაო სტუდიებსა და საკონცერტო დარბაზებში, ყოველგვარი ლეიბლისა და წინასწარი შაბლონების გარეშე.
კრედიტები